Akşam yemeklerinde telefon ve televizyon kapatınca ilk hafta kimse konuşmuyordu, garip bir sessizlik vardı. Ama üçüncü haftada bir şey değişmeye başladı.
Nasıl Başladı?
7 ve 10 yaşındaki iki çocuğumuz var. Yemekte “Söylemez sen ekrana bak” kavgalarından bıkmıştım. Kurallar yerine bir oyun getirdim: Masada dönüsümlü soru soranlar vardı. Her kişinin bir soruyu vardı ve herkes cevapladı. Sorular zaman zaman çok esprili oluyordu: “Hayatta kalman gerekse bir sebze mi, meyve mi olurdun?” gibi.
Sonuç
3 ay sonra çocuklarım yemekte ekran istemez oldu. Daha da önemlisi: ikisi de çok daha akici ve çeşitli kelimelerle konuşmaya başladı. Öğretmenler yıl sonu değerlendirmesinde her ikisi için de derse katılımın arttığını belirtti. Sohbet sofrasının en iyi kelime dağarcığı dershanesi olduğunu anladık.
