Benim 9 yaşındaki kızım resmen kelime cimrisiydi. "Okul nasıldı?" diyordum "İyi", "Ne yaptın?" diyordum "Hiç" diyordu. Her akşam aynı tek kelimelik cevaplar. Bir anne olarak çocuğumun iç dünyasına ulaşamadığım için çok üzgündüm.
Sonra taktiği değiştirdim. Akşamları yemekten sonra birlikte saçma sapan senaryolar uydurmaya başladık. "Sence tavandaki örümcek şu an bizim hakkımızda ne düşünüyordur?" gibi sorular sordum. "Sence komşumuzun kedisi neden hep pencereden bakıyor?"
Bir anda o sessiz çocuk gitti, yerine kıkır kıkır uzun hikayeler anlatan biri geldi. Örümceğin adını koydu, ona bir hayat hikayesi yazdı. Kedinin gizli bir ajan olduğuna karar verdi.
Ve sonra bir gece, hiç beklemediğim bir anda okulda yaşadığı bir şeyi kendiliğinden anlatmaya başladı. Çünkü artık konuşmak güvenli hissettiriyordu, sorgulanmak gibi değil.
Çocuğun dilini çözmek için bazen düz mantığı bırakıp hayal gücüne inmek gerekiyormuş. Bunu çok geç öğrendim ama hiç olmazsa öğrendim.
