Kızım 8 yaşında ama hala gecenin bir yarısı korkarak bizim yatağa geliyordu. Odasında yalnız yatmaktan çekiniyordu. Karanlık korkusu mu, yalnızlık korkusu mu bilmiyorduk. Her gece aynı senaryo.
Bir gece oturdum düşündüm. Onu kendi odasına göndermek yerine, odasını onun için özel bir yere dönüştürmeye karar verdim.
O gece odasına ince bir çarşaftan çadır kurduk. İçine minik pilli ışıklar astık. Yastığını, sevdiği peluşlarını içine koyduk. "Burası senin özel güvenli kalkının" dedik.
O kadar hoşuna gitti ki, ilk defa sabaha kadar kendi odasında o çadırın içinde uyudu. Sabah kalktığında çok gururluydu. "Ben yalnız uyudum!" dedi.
Bazen odayı küçük bir oyun alanına çevirmek çocuğun uykuya bakışını tamamen değiştiriyor. Korkutucu bir yer değil, macera alanı haline geliyor. O çadır hala duruyor, hala orada uyuyor.
