Bizim 5 yaşındaki kadı sürekli "anne benimle oyna" diye eteğimden çekiştiriyordu. Kendi kendine oyun kurma becerisi sıfırdı. Her oyuncağı vardı, ama hiçbiriyle baş başa kalamadı. Çünkü hepsi zaten her şeyi yapıyordu: ötüyor, yanıp sönüyor, dans ediyor.
Bir gün karar verdim. Evdeki büytün o kendi kendine öten, yanıp sönen elektronik oyuncakları kaldırdım. Yerine sadece boş ayakkabı kutuları, tuvalet kağıdı ruloları ve boyalar bıraktım.
İlk gün çok sıkıldı, ağladı. "Oyuncaklarım nerede?" dedi. "Burada" dedim ve kutuları gösterdim.
Ama ikinci gün o rulolardan dürbun, kartondan gemi yapmaya başladı. Üçüncü gün kutulardan ev kurdu. Bir hafta sonra saatlerce kendi kendine oynuyordu.
Her şeyi hazır veren oyuncaklar zekayı tembelletiyor, bunu yaşayarak gördüm. Hayal gücü, boşlukta çiçek açıyor. Kutuları çöpe atmayın!
